Η πολτοποίηση της σκέψης από άλλη μια "έρευνα"

Λίγες σύντομες σκέψεις για να μην το πολυκουράζουμε.
To Bαρόμετρο της Public Issue έκανε λέει άλλη μια έρευνα (την 82η!) και διαπίστωσε τα εξής:
*Oι πολίτες δείχνουν αδιαφορία για τα πολιτικά πράγματα!
Παρ΄ όλα αυτά 82% είναι δυσαρεστημένοι από τη Δημοκρατία!
Επίσης ένα ανάλογο ποσοστό 80% δεν είναι αισιόδοξο για την εξέλιξη της κρισης, δηλαδή δείχνει απογοήτευση.(Δυσαρεστημένοι και απογοητευμένοι όσο δεν λέγεται αλλά αδιαφορούν.Ραγιάδες δηλαδή...)
Ομως γιά στάσου, παρακάτω το Βαρόμετρο βλέπει ότι 52% ενδιαφέρονται για την πολιτική!Τώρα πως γίνεται 82% να αδιαφορεί για τις πολιτικές εξελίξεις ενώ 52% ενδιαφέρεται για την πολιτική...δεν το καταλαβαίνει το φτωχό μυαλό μου.Το αντίθετο θα ήταν πολύ πιο λογικό.

Η συμμορία των δωσίλογων του Αμερικανικού Κολεγίου Αθηνών …και η πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς

Η πρόσφατη πρόταση της Πειραιώς για εξαγορά του Τ.Τ. και της Αγροτικής Τράπεζας αποκαλύπτει το "απόστημα", που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία. Η θρασύτατη αυτή πρόταση δεν έχει μόνον οικονομικές διαστάσεις, αλλά αποκαλύπτει τα πολύ μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα, που μαστίζουν αυτήν τη στιγμή την πατρίδα μας. Στην κυριολεξία φτάσαμε στο σημείο να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν …Χωρίς να φοβάται τη δικαιοσύνη και τον νόμο.

Είναι προφανές πλέον —ακόμα και στον πιο αδαή— ότι κάποιοι Συνέλληνες αντιλαμβάνονται το κράτος σαν ξέφραγο "αμπέλι" και κάθε φορά, που τους χρειάζεται οτιδήποτε, απλώνουν το "χέρι" κι αρπάζουν φιλέτα της κρατικής περιουσίας. Αυτό κάνει σήμερα η Τράπεζα Πειραιώς. Απλώνει το "χέρι" της στο κρατικό κεφάλαιο για να σωθεί η ίδια και οι μεγαλομέτοχοί της. Η μπατιροτράπεζα, η οποία στην κυριολεξία διατηρείται στη ζωή με κρατικά χρήματα, "απαιτεί" —με ένα πρωτοφανές θράσος— να εξαγοράσει κρατικό κεφάλαιο.

Η Τράπεζα, η οποία πέρασε με το ζόρι και στα όρια —αν και πολύ αμφιβάλουμε γι' αυτό— τα πρόσφατα στρες τεστ, θέλει να εξαγοράσει με "ψίχουλα" όχι μόνον την κρατική τράπεζα, η οποία "πρώτευσε" σ' αυτά τα τεστ, αλλά και την άλλη κρατική τράπεζα, για την οποία δεν έχουν καμία σημασία τα τραπεζικά τεστ, γιατί απλούστατα δεν είναι μια συμβατική τράπεζα, παρά αποτελεί τον πιο ισχυρό χρηματοοικονομικό "μοχλό" ανάπτυξης της εθνικής αγροτικής μας πολιτικής.

Έτσι απλά. Κάποιοι αντιλαμβάνονται το κράτος σαν κωλοχανείο και κάνουν ό,τι θέλουν. Ούτε στις "δημοκρατίες" της υποσαχάριας Αφρικής δεν γίνονται αυτά. Ούτε καν στα καζίνο. Μόνον στους πάγκους των παπατζήδων γίνεται να ποντάρουν οι από "έξω" εις βάρος αυτού που κάνει το "παιχνίδι" και υπέρ ακόμα κι αυτών, που είναι δεδομένο ότι χάνουν σ' αυτό. Μόνον τραμπούκοι μπορούν να το κάνουν αυτό εις βάρος απατεώνων παπατζήδων.

Υπερυπουργέ Ραγκούση… “πιάσε” δυο μπιφτέκια και μια πατάτες!!!

Ο Ραγκούσης είναι ένα πρόσωπο "μυστήριο" στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ένα πρόσωπο, το οποίο εξακολουθεί και παραμένει σχετικά άγνωστο, αν αναλογιστεί κάποιος την άκρως θεαματική "τροχιά" που ήδη έχει διανύσει στο πολιτικό μας στερέωμα. Ένας πραγματικά "πετυχημένος" άνθρωπος, που κανένας δεν γνωρίζει πώς ακριβώς και για ποιον ακριβώς λόγο "πέτυχε". Ένας πραγματικά "προβεβλημένος" άνθρωπος, που κανένας δεν γνωρίζει για τι ακριβώς "προβλήθηκε". Ένας "αλεξιπτωτιστής" της δημόσιας ζωής. Δεν γνωρίζουμε αν πρόλαβε να βγάλει τις σαγιονάρες του και να λύσει τη μαγειρική ποδιά του πριν αναλάβει τον κορυφαίο ρόλο του στην πολιτική μας σκηνή. Τόση ήταν η βιασύνη του Giorgo να τον αναδείξει.

Ήδη συνδέεται με ένα "μεγάλο" σχέδιο του giorgikou ΠΑΣΟΚ και αυτό είναι το Σχέδιο Καλλικράτης. Το να σχεδιάσεις εξ’ αρχής το αυτοδιοικητικό σύστημα μιας ολόκληρης χώρας απαιτεί τουλάχιστον μια τεράστια γνώση και βέβαια μια ανάλογη πολιτισμική παιδεία. Απαιτεί ένα τεράστιο μείγμα γνώσεων οικονομίας, ιστορίας, πολιτικής, χωροταξίας, αλλά και διοίκησης. Θα περίμενε κάποιος μια τέτοια κολοσσιαία αλλαγή να αποτελεί προϊόν μελέτης επιτροπών σοφών σε συνεργασία με τις τοπικές κοινωνίες. Τέτοιο έργο δεν μπορεί να έχει τη μορφή ενός κοινού νομοθετήματος ενός απλού υπουργού και μάλιστα χωρίς να έχει αναπτυχθεί ένας κοινωνικός και επιστημονικός διάλογος …Χωρίς να εντοπιστούν όλα τα προβλήματα και οι τυχών κίνδυνοι, που μπορούν να ελλοχεύουν από την εφαρμογή του. Και όμως… ένα τέτοιο τιτάνιο έργο το εμφάνισε ο υπερυπουργός Ραγκούσης λίγους μήνες μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ.

Είναι προφανές ότι ο άνθρωπος το είχε έτοιμο. Το είχε δουλεμένο πολύ πριν αναλάβει την εξουσία το ΠΑΣΟΚ. Προφανώς τους χειμώνες, που δεν είχε δουλειά το ταχυφαγείο στην Πάρο, αυτός καθόταν και "δούλευε" το Σχέδιο Καλλικράτης. Να υποθέσουμε ότι στις εποχές αυτές, που δεν υπήρχε μεγάλη ανάγκη για τηγανιτές πατάτες, αυτός το "δούλευε". Να υποθέσουμε ότι θα κατέπληξε την Πάρο με το πάθος του. Είναι τόσο μεγάλες οι ανάγκες αυτού του "εφευρήματος", που είμαστε σίγουροι ότι θα έσβηνε τις ψησταριές και δεν θα πήγαινε σπίτι του. Θα καθόταν μέσα στο μαγαζί να μελετήσει πολιτική ιστορία και χωροταξία. Πολλές φορές θα ήταν τόσο "απορροφημένος", που δεν θα μας φαινόταν παράξενο αν τύλιγε και κανένα μπιφτέκι με σελίδες από το μελλοντικό νομοσχέδιο Καλλικράτης.

Ζήτω ο “Καρατζαφέρ”!!

Μεγάλο το "βάθος" του ελληνικού "πάγκου". Μας πήραν οι Τούρκοι τον "Καραγκιόζ"  …και δεν φάνηκε το κενό του, γιατί ο "Καρατζαφέρ" κάλυψε άνετα τη θέση του.

…Ζήτω ο "Καρατζαφέρ" !!

…"Πολεμάμε βέβαια την οικογενειοκρατία, αλλά η περίπτωση του γιου του Μπακογιάννη είναι "διαφορετική". Πρέπει να του δοθεί μια ευκαιρία …του ορφανού". …Τάδε έφη ο Καρατζαφέρ. Σε όλα έχει μια δικαιολογία ο γνωστός κωλοτούμπας ...αρκεί αυτή η δικαιολογία να βολεύει τον Μητσοτάκη. Οικογενειοκρατία στην Ελλάδα υπάρχει μόνον όταν δεν αφορά την οικογένεια του Αποστάτη. Αυτό το "υπογράφει" άλλωστε και ο μέγας —και βέβαια αυτόκλητος— διώκτης της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα. Ο μέγας Καρατζαφέρ. Ο αυτοδημιούργητος γαλατάς της Αθήνας και των περιχώρων. Ο αποτιμητής του εθνικού μας κεφαλαίου.
Αυτός, ο οποίος "κεφαλαιοποίησε" όχι μόνον τον Αποστάτη, αλλά και την επίσης "δικαιούχο" τής επιτυχίας Ντόρα. Μόνον οι υπόλοιποι γόνοι "πετυχαίνουν", χωρίς να το δικαιούνται. Η Ντόρα, ο Κυριάκος ή ο Μπακογιάννης "πετυχαίνουν" επειδή το "δικαιούνται". Κάτι σαν νόμιμοι "τόκοι" του μεγάλου "κεφαλαίου", που λέγεται Μητσοτάκης.

Προς κατάρρευση η Ιρλανδία

Καταπέλτης ο τίτλος στην πρώτη σελίδα της χθεσινής έκδοσης της αμερικανικής  εφημερίδας "Χέραλντ Τρίμπιουν" - δηλαδή της παγκόσμιας έκδοσης των "Τάιμς της Νέας Υόρκης": "Η Αγγλο-ιρλανδική Τράπεζα φέρνει την Ιρλανδία στο χείλος της κατάρρευσης - Οι αξιωματούχοι αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν το πλήγμα υπερβολικών διαστάσεων του δανειακού ξεφαντώματος της τράπεζας!". Από την αρχή της ανάλυσής του ο αρθρογράφος θέτει το ερώτημα χωρίς περιστροφές: "Μπορεί μια τράπεζα να οδηγήσει σε κατάρρευση μια χώρα; Η Αγγλο-ιρλανδική, η μεσαίου μεγέθους τράπεζα που η ασωτία της την κατέστησε σύμβολο των υπερβολών της φούσκας των ακινήτων στην Ιρλανδία, κάνει ό,τι μπορεί περισσότερο για να βρει την απάντηση", γράφει.

ΚΚΕ, ΛΑΟΣ και Πάγκαλος.

Η στημένη "παράσταση" σύγκρουσης

των φασιστών καλά κρατεί.

Το επίσημο "άλλοθι"

του προδοτικού δικομματισμού.

Για όσο διάστημα δεν διώχνει ο λαός

τους φασίστες από τη Βουλή,

θα τον "δουλεύουν".

Δεν πέρασαν μερικοί μήνες από τη στιγμή που λέγαμε πως: Κανένα φασιστικό αντιλαϊκό μέτρο ή προδοτικό αντεθνικό σχέδιο δεν θα είχε "περάσει" σήμερα από τη Βουλή, αν δεν υπήρχαν το ΚΚΕ και ο Καρατζαφέρης μέσα σ' αυτήν. Δυστυχώς αυτό, που συνέβη με το ΔΝΤ, είναι η καλύτερη απόδειξη αυτών που ισχυριζόμασταν. Δυστυχώς έγιναν τα χειρότερα, που θα μπορούσαν να γίνουν. Με τις ψήφους του "πατριωτικού" ΛΑΟΣ πέρασε μέσα από τη Βουλή το περίφημο "μνημόνιο" της εθνικής μας υποταγής. Από τους "αγώνες" του "εργατεμπορικού" ΚΚΕ μένουν ανυπεράσπιστα τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα όλων των Ελλήνων πολιτών. Απειλούνται ευθέως αυτά τα δικαιώματα επειδή το ΚΚΕ ανέλαβε αυθαίρετα και εργολαβικά την υπεράσπισή τους.

Οι φασίστες κάνουν ό,τι θέλουν, γιατί τον "διάλογο" της Δημοκρατίας τον έχουν μετατρέψει τεχνητά και παράνομα σε έναν άνευ ουσίας ιδεολογικό "διαπληκτισμό" μεταξύ τους. "Διαπληκτισμό" προβοκατόρων και χαφιέδων, στον οποίο δεν συμμετέχει ο λαός και γι' αυτόν τον λόγο κανένας δεν ελέγχει κανέναν. Διαπληκτισμό, ο οποίος φτάνει στα όρια της χυδαιότητας, όταν οι φασίστες βρίζονται μεταξύ τους στη Βουλή, αποκαλώντας ο ένας τον άλλο "ουραγκοτάγκο", "γερμανόψυχο" ή "μαυραγορίτη". Μιλάμε για κτήνη, τα οποία αποπατούν ανενδοίαστα μέσα στον πιο ιερό χώρο μιας Δημοκρατίας, την οποία δεν τη σέβονται, γιατί απλούστατα δεν την πιστεύουν.

Η ελληνικότητα της Θράκης και του Αιγαίου είναι η εγγύηση για την τουρκικότητα της Μικράς Ασίας

Ένα παιδί ή έναν άνθρωπο μειωμένης αντίληψης ποτέ δεν τον αφήνεις κοντά σε εκρηκτικές ύλες ή όπλα, γιατί αυτό είναι επικίνδυνο. Επικίνδυνο πρωτίστως για τον ίδιο. Είναι θέμα χρόνου να προκαλέσει συνθήκες δυστυχήματος, τις οποίες θα πληρώσει και ο ίδιος. Θα πάρει ένα κατσαβίδι και θα σκαλίζει τα εκρηκτικά. Θα πάρει ένα πιστόλι και θα παίζει τον καουμπόη. Είναι θέμα χρόνου να γίνει το ατύχημα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Διεθνείς Νόμους και τις Διεθνείς Συνθήκες. Εκ των δεδομένων αυτές οι συνθήκες δημιουργούν ένα περιβάλλον, το οποίο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟ. Αυτό είναι λογικό. Αν το περιβάλλον ήταν φυσικό, δεν θα χρειαζόταν μια Συνθήκη, για να το κάνει λειτουργικό. Ακριβώς λοιπόν, επειδή το περιβάλλον δεν είναι φυσικό, δεν είναι ασφαλές για έναν άσχετο. Απαιτούνται γνώσεις από αυτούς, οι οποίοι "κινούνται" μέσα σ' αυτό, για να μην προκαλούνται "ατυχήματα".

Μια τέτοια Συνθήκη, η οποία δημιουργεί "μη φυσικό" περιβάλλον, είναι και η Συνθήκη της Λοζάννης. Η Συνθήκη, μέσω της οποίας παραχωρήθηκε η Δυτική Θράκη στην Ελλάδα. Η Συνθήκη, η οποία, αν δεν προσεχθεί στις λεπτομέρειές της —που αφορούν τα δεδομένα της—, μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Μπορεί να καταστρέψει όλους τους εμπλεκόμενους και πρώτους απ' όλους αυτούς, οι οποίοι σήμερα δείχνουν να μην τη σέβονται. Αυτό σημαίνει ότι οι αγράμματοι Ντεντέδες, Μουφτήδες και νεοοθωμανοί πράκτορες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής είναι επικίνδυνοι πρωτίστως για την Τουρκία και μετά για την Ελλάδα.

Ακριβώς, επειδή είναι αγράμματοι, αστοιχείωτοι και άσχετοι με το διεθνές δίκαιο, καταφεύγουν στον μιμητισμό των πολιτικών των εθνικών διεκδικήσεων, χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό που μιμούνται και αν τους συμφέρει να το μιμούνται. Απλά πράγματα. Θεωρούν κάποια πράγματα προφανή, ενώ δεν είναι τέτοια. Υπό συνθήκες τεχνητού περιβάλλοντος πρέπει να έχεις γνώσεις, για να καταλάβεις αν αυτό, το οποίο θεωρείς προφανές, είναι τέτοιο ή όχι.

συνέχεια εδω